محمدحسن عبدالصالحی در سال 1369 در مشهد مقدس به دنیا آمد و پس از اخذ دیپلم ریاضی فیزیک در سال 1385 شروع به تحصیل در حوزه علمیه  خراسان نمود، مقدمات و سطوح را به سرعت گذرانده و در سال 1390 وارد درس خارج شد و از درس خارج فقه و اصول آیت الله اشرفی، حاج شیخ مهدی مروارید، تبادگانی، درایتی، سید علی نقیبی بهره برد.

سپس برای ادامه تحصیل به قم مهاجرت کرده و بیش از 10 سال در درس خارج فقه و اصول آیات عظام و حجج اسلام حاج سید موسی شبیری زنجانی، سید احمد مددی، محمد تقی شهیدی پور، مهدی گنجی، قائنی، سید جواد شبیری زنجانی و... حاضر شد. همچنین سالها از درس خارج کلام(فقه المعارف)، خارج امامت، مدارس کلامی و... خدمت استاد محمد تقی سبحانی بهره برده و در طول این سالها از محضر اساتید معظم ایت الله میرباقری، دکتر برنجکار، دکتر سید کاظم طباطبایی، دکتر عبدالهادی مسعودی، دکتر مهدوی راد، دکتر علی راد، دکتر غلامعلی و... در دروس قرآن، تفسیر، حدیث، رجال، معارف و... استفاده کرد. در تابستان 1404 از رسالۀ دکتری در رشته علوم قرآن و حدیث در دانشگاه قرآن و حدیث قم با عنوان: «اندیشه های شاخص طیف مفضل بن عمر در حدیث امامیه، تشابه و تمایز با خط غلو و اعتدال» به راهنمایی اساتید معظم سبحانی و طباطبایی و با نمرۀ عالی دفاع نمود. علاوه بر آن سطح 4 تخصصی امامت را با گرایش «امام شناسی تبیینی» در بنیاد بین المللی امامت به پایان رساند. در تمام این سالها به تدریس دروس ادبیات عرب،  منطق، اصول الموجز، اصول مظفر، شرح لمعه، رسائل، مکاسب، کفایه، امامت، حدیث، رجال و درایه، تفسیر، تاریخ کلام و فرق شیعه و... و پژوهشهای فقهی، حدیثی و کلامی مشغول بوده است.